Nie będę niczego od ciebie oczekiwał.
ODCINEK 5
Pozwól mi się widywać.
Będę uważał.
Nie możemy.
Rozumiem, co czujesz, ale...
Mówię o tobie.
Będę uważał na uczucia do ciebie.
Mówiłem ci.
Chciałem cię zobaczyć.
Dlatego przyszedłem tam bez zastanowienia,
ale gdy zobaczyłem Gi-seoka...
poczułem się, jakby ktoś mnie upomniał, że robię coś złego.
No więc co?
Będziesz uważał na uczucia...
i mnie obserwował z ukrycia?
Jeśli mi pozwolisz.
- Jeśli nie... - Pewnie, że nie.
Nie mogę się zgodzić.
Z twojej perspektywy to pewnie głupota.
Co jest moją perspektywą?
Jeśli będziesz wiedzieć, że cię obserwuje...
Co z tego?
Mówisz, że będziesz uważał.
Gdybym nie wiedziała, nie zrobiłoby mi to różnicy.
Problem leży we mnie.
Tak.
Ty mógłbyś mnie widywać, kiedy chcesz.
A co ze mną?
Też mam cię poprosić, żebym mogła cię podglądać?
Dlaczego myślisz tylko o sobie?
Tylko twoje szczęście się liczy?
Nie obchodzi cię, co czuję?
Zawsze byłeś takim egoistą?
Mam zacząć być egoistą na serio?
Nie.
DZIEWCZYNA
Musimy to zakończyć.
Myślałem o tym po drodze.
Inaczej
przez swoje przelotne uczucia stracisz zbyt wiele.
Będziesz cierpieć jeszcze bardziej.
Nie mówię tego z przyzwoitości.
Byłem egoistą.
Szczerze mówiąc,
czułem coś, czego nie spodziewałem się już nigdy poczuć.
Byłem bezmyślny.
Mam w głowie żałosne myśli.
Jeśli tak dalej pójdzie, zostanę skończonym frajerem.
W takim razie
co ja mam zrobić?
Nie wiem. To mnie zadręcza.
Myślałeś, że uwierzę w to kłamstwo?
Udawaj, że wierzysz.
Błagam cię.
Pomóż mi.
Kiedyś wezmą ten ślub.
Ale w tym tempie mogą stracić kolejny rok,
więc mówię tylko, że powinniśmy ich trochę przycisnąć.
Widzę to nieco inaczej.
Mówisz, że jesteś jedynym dorosłym w rodzinie i wszyscy mają cię słuchać.
Nie wiesz, jaka jest Jeong-in?
Gdy nie chciała, żebyś był jej nauczycielem w szkole,
zrobiła strajk głodowy
i przeniosła się do innej szkoły.
Gdy coś postanowi,
musi to osiągnąć za wszelką cenę.
Niby dlaczego Seo-in cię ostrzegła?
To zrób coś, skoro tak dobrze je rozumiesz.
Zawsze tylko siedzisz z boku.
Dlatego uważają, że jestem apodyktyczny.
Jesteś apodyktyczny.
Czyli mamy bezczynnie czekać?
Jeong-in na pewno ma jakiś plan.
To odpowiedzialna dziewczyna.
Spotkam się z nią i spróbuję ją wypytać.
Do widzenia.
Dzień dobry.
- Mamo. - Czekaj!
Dawno cię nie widziałam, Jeong-in.
Fakt, dzień dobry.
- No to lecę. - Dobrze.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Pa.
Pójdziemy na obiad?
Miałabym iść z tobą na obiad?
Mamo.
Moment.
- Pokaż, co tam masz. - Boże.
Mamo, proszę cię.
Szanujesz mnie jako matkę?
Jak mogłaś to przede mną ukryć?
Gdybym nie spotkała Jae-in,
ciągle byś to ukrywała.
Nie.
Zdziwiłam się, że wróciła.
I byłam ostatnio zajęta.
Czym?
Nie zmieniłaś pracy.
I groziłaś, żebyśmy nie mówili o ślubie.
Co cię tak zajmuje?
Kiedy ja ci groziłam?
Zgodziłaś się, że tata przesadził.
Zero skruchy.
Przepraszam.
Pogadam z tatą o Jae-in.
Nie tylko z nią mamy problem.
Seo-in nas odwiedziła i zrobiła scenę.
Naprawdę? Co powiedziała?
A co?
Wiesz coś, o czym ja nie wiem?
Nie, to po prostu do niej niepodobne.
Cóż...
Nie wiem, co się stało, ale Si-hoon też przyszedł
i mówił, że powinniśmy cię namówić, żebyś szybko wzięła ten ślub.
I co było dalej?
A jak myślisz?
Seo-in powiedziała tacie, żeby nie zrobił z tobą tego, co z nią.
- Mamo. - Tak?
Za jakiego faceta powinnam wyjść?
Nie za Gi-seoka?
Myślisz, że wam się nie uda?
Kłótnie mogą zbliżyć do siebie parę.
Trudno przerwać taką więź.
Nie mówię, że się rozstajemy.
Nie masz kontroli nad tym, czego pragnie serce.
To zbyt oklepane.
- A to? Jest proste. - Brzmi jak kopia poprzedniego.
- Aż mnie boli głowa. - Może tak...
Zapomnij o motywie przewodnim.
Może „Książka roku na mojej półce”.
Tak po prostu.
Podoba mi się ta prostota. Co ty na to?
„Nagle ty”?
Co?
To mogłoby...
O kogo ci chodzi?
O nikogo konkretnego.
To nawiązuje do pór roku, ale nie tylko.
Wiecie, że na spotkanie przychodzą ciągle te same osoby.
Ale gdy ludzie zobaczą hasło „Nagle ty”,
dotąd niezainteresowani zastanowią się,
czy ktoś taki jak oni też mógłby przyjść.
To może ich zachęcić.
Zły pomysł?
W takim razie wykreślamy.
Podoba mi się.
Mamy nasze hasło!
Ale super.
- Jesteś niesamowita. - Brzmi w porządku?
- Tak. - Jest super.
Nieźle to wymyśliłaś.
I jeszcze jedno opakowanie amlodypiny.
Interniści już tego nie zapisują,
więc proszę to usunąć z zamówienia.
Tak.
Dziękuję.
Taka okazja rzadko się zdarza.
Tak, wiem.
Dlatego długo nad tym myślałam.
To dlaczego odmawiasz?
Przepraszam.
Nie potrzebuję przeprosin.
Nie mów, że to za duża presja,
bo ani ja, ani góra w to nie uwierzymy.
O co chodzi? Musi być jakiś powód.
Pewnie masz inną ofertę pracy.
Nie o to chodzi.
Wszyscy tak mówią.
Zaprzeczają, a potem odchodzą.
Może pan tak uważać.
Skoro nie, to dlaczego odmawiasz?
Nie mam dla pana wytłumaczenia, przepraszam.
Chyba oszaleję.
W budynku są same gabinety,
więc łatwo znajdzie pan pacjentów.
Niedaleko jest stacja metra.
Właściciel lokalu opuszcza go tylko przez problemy ze zdrowiem.
Doktor Sin jest właścicielem całego sprzętu?
Oczywiście. Wszystko przygotowaliśmy, łącznie z wystrojem.
Kiedy mogę go wynająć?
Bierzesz go?
Porozmawiaj z właścicielem i do mnie zadzwoń.
Podpiszę umowę.
To nowy budynek,
więc depozyt i czynsz są dość wysokie.
To bez znaczenia.
Ale chcę dostać sporą zniżkę na sprzęt.
Pracuję z nim od dawna, więc nie powinno być problemu.
Kiedy przygotujesz pieniądze na opłaty i depozyt?
Najpierw zajmij się negocjacjami.
Dobrze.
Myślisz, że porywam się na coś, na co mnie nie stać?
- Nie, ja tylko... - Co?
- Postaraj się. - Dobrze.
- Dziękuję. - Zbieraj się.
- Zadzwonię. - Dobrze.
Wszyscy działają mi na nerwy.
Widziałeś się z Si-hoonem?
Tak, spotkaliśmy się.
Planuje wziąć kredyt.
Na lepszy gabinet.
Chce się z nami spotkać.
Kiedy ci pasuje?
Zapomnij o tym.
O czym?
Po co się z nim spotykać?
Wymyśl jakąś wymówkę i się nie mieszaj.
Dlaczego?
Tak po prostu.
Po co mamy się wtrącać?
Powiedział, że chciałby, żebyśmy wzięli ślub.
Co tak patrzysz?
Nie chcesz ślubu?
Co na to twoi rodzice?
Jeśli to załatwię,
wyjdziesz za mnie?
Nie musisz być taki uparty.
Po prostu nie chcesz przegrać.
Nie dajesz mi zawsze wygrywać.
- Gi-seok. - Zmieńmy temat.
Dlatego ostatnio boję się spędzać z tobą czas.
Zawsze kończy się to kłótnią.
Kłócimy się, a ja winię za to swoje rozdrażnienie.
Nie wiem już, co robić.
Wsiadaj.
Na co czekasz?
Co mam zrobić?
Nic, jedźmy.
Nie będzie ślubu.
Nie tego chciałaś?
Nie będę o tym mówił. Zadowolona?
- Boże. - Z czego mam być zadowolona?
Myślisz, że jestem głupia,
bo o tym nie mówiłam?
Myślisz, że nie wiem,
co myślą o mnie twoi rodzice?
Wiesz, co to za uczucie,
gdy ktoś cię nie akceptuje?
Jak mam się cieszyć, skoro wiem, że mnie nie lubią?
Masz mnie za wariatkę?
Ty byś się cieszył?
- Jeong-in, to... - Nic nie mówiłam,
bo to małostkowe i żałosne.
Musisz mnie do tego zmuszać, żebym czuła się tragicznie?
Czemu jesteś taki okrutny?
Mówisz, że chcesz się ze mną ożenić.
Naprawdę tego pragniesz?
Czy chociaż przez chwilę...
Pomyślałeś, co czuję?
Nigdy nie prosiłam cię o miłość
ani o to, żebyś się ze mną ożenił.
Liczyłam tylko na to, że mnie zrozumiesz.
To takie trudne?
Rozumiem.
- Teraz już wiem. - Nie.
Wiedziałeś od początku.
Ale to ignorowałeś.
To mnie boli najbardziej.
WŁOSKA RESTAURACJA
- Cześć. - Wcześnie przyszłaś.
Dzień dobry.
Poproszę coś na kaca.
Coś mocnego.
Coś na kaca.
- Proszę. - Ile płacę?
Cztery tysiące wonów.
Jesteś.
To dla Eun-u.
Buty i ubrania mojego syna.
Nosił je krótko, niektóre są całkiem nowe.
Dziękuję.
Twoja nowa dziewczyna wie o Eun-u?
Nie mam dziewczyny.
Mnie nie oszukasz.
Nie oszukuję.
Jestem pewna, że kogoś miałeś. Zerwaliście?
Jestem dla niej za dobry.
Wynocha.
Idź już.
Daj mi to.
Pozycje typu „budżet na zakup książek”.
Uczniowie nie mają czasu czytać nawet podręczników.
Skreśl też „fundusz rezerwowy”. To leci jako pierwsze.
Proszę.
Budżet już prawie gotowy,
ale chcę, żeby dopracował kilka szczegółów.
Musi być ci przykro, że odchodzisz.
Taka wczesna emerytura. Mógłbyś popracować jeszcze kilka lat.
Całe życie pracowałem w edukacji.
To nie była zbyt satysfakcjonująca praca. Wielu rzeczy żałuję.
Twoja córka ciągle pracuje w bibliotece?
Tak, jej praca jest związana z jej studiami.
W czym jest dobra?
- Słucham? - Twoja córka.
Musi być w czymś dobra.
Rozumie pan,
to moja córka, ale naprawdę ma wiele talentów.
Jest bystra i ma własne zdanie.
- Jest... - W kogo się wdała?
We mnie.
Moja żona to uczciwa kobieta.
Jeong-in ma to po niej.
To dobrze.
Tak.
Czemu pan o nią pyta?
Zastanawiałem się, jaka jest.
Chodźmy na lunch.
Słucham.
Nie będzie ślubu?
Ciągle tylko grasz w kosza z kolegami.
Nie śmiej się.
To odstraszy nawet najwierniejszą kobietę.
Ogarnij się.
Sprawdzę harmonogram i dam ci znać.
Dobrze.
Gi-seok w ten weekend znów chce skorzystać z boiska.
Powiadomię administrację.
Jak mówiłem,
Jeong-in postępuje w zgodzie z przekonaniami.
Jest uprzejma i uczciwa.
Nigdy nikogo by nie zdradziła.
Wiem, że to twoja córka, ale nie możesz jej tak ufać.
Dlaczego zaszedłem tak daleko?
Bo nie wierzę we wszystko nawet własnemu dziecku.
Ciebie też się to tyczy. Nie wierzę w to, co mówisz
o swojej córce.
Jak może pan zarzucać mi kłamstwo?
W życiu bym tego nie zrobił.
I przecież to moja córka. To jakiś absurd.
Prędzej bym powiedział, żeby nie brała ślubu.
Nigdy bym nie skłamał.
Jeong-in nie jest może najlepszą partią,
ale niczego jej nie brakuje.
Dobra. Jedz.
Chcę zerwać z Gi-seokiem.
Aż tak lubisz tego farmaceutę,
żeby kończyć związek?
To niejedyny powód.
Pewnie mi nie uwierzysz.
Uwierzę, bo nie popierałam tego związku.
Ale właśnie mi mówisz, że postanowiłaś zdradzić swojego chłopaka.
To niefortunny zbieg okoliczności.
To i tak zdrada.
Czyli mam z nim zostać?
Boże.
Nie możesz z nim być, skoro czujesz coś do innego.
Nie możesz z nim zerwać.
Nie tyle nie możesz, co twój chłopak nie da ci odejść.
Jest zbyt dumny, nie będzie robił problemów.
A jeśli to się wyda?
Jeśli twój dumny chłopak się dowie, że inny facet go pokonał?
Myślisz, że da ci odejść?
W dodatku chodzili razem na studia.
Na bank nie pozwoli ci odejść.
Dlaczego udało mi się zerwać z byłym po sześciu latach?
Bo nie było nikogo innego.
Gdyby był,
ciągle toczylibyśmy wojnę.
Mam to gdzieś. Nie mogę już dłużej z nim być.
A co, farmaceuta na ciebie czeka?
Z nim też...
nie mogę być.
Nie zwiążesz się z nim, nawet jeśli zerwiecie?
Nie wiem,
czy mogłabym z nim być.
Nic nie rozumiem.
Co?
Później to wyjaśnię.
Trzęsą mi się ręce.
- Kiedy mogę odebrać? - Pojutrze.
Podrzucę go, jak będę szła do sklepu.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Miłego dnia. - Do widzenia.
- Co myślisz? - O czym?
O właścicielce sklepiku.
To jej córka, rozwiodła się dwa lata temu
i niedawno wprowadziła się do niej z dzieckiem.
Chodzi ci o Ji-ho?
A o co innego?
Daj mu spokój.
- Znajdzie kogoś. - Boże.
W tym tempie zestarzeje się sam.
Nie chcę tak naciskać,
ale boję się, że Ji-ho marnuje czas.
A co z matką Eun-u? Nic o niej nie wiadomo?
Chcesz, żeby Ji-ho znowu zwariował?
Nie wspominaj o niej.
Skarbek przyjechał.
Eun-u.
Dzień dobry. Hui-seong i Eun-u.
Hui-seong, twoja mama czeka.
Ukłoń się. Pa, pa.
Eun-u, twoja babcia czeka.
Wszystko dziś zjadł i ładnie się bawił.
Ukłoń się.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Do jutra. - Dziękuję.
Fajnie się dziś bawiłeś?
- Babciu. - Tak?
- Kiedy tata wróci do domu? - Czemu pytasz?
Przez bibliotekę.
Co?
Co jest w bibliotece?
Zabrałam cię do takiej samej biblioteki.
Nie, była inna.
Ciągle to mówisz. Nie rozumiem, co było w niej innego.
Czemu tamta biblioteka jest lepsza?
Nie zabiorę cię tam, jeśli mi nie powiesz.
Przez nauczycielkę.
„Nauczycielkę”?
W bibliotece była nauczycielka?
Tak.
- Tata ją zna? - Tak.
- Skąd? - Nie wiem.
Jak się jest do niczego, to się inwestuje w wyposażenie.
Ile razy mam mówić, że nie masz ze mną szans?
Może masz lepsze oceny i w ogóle.
Ale mi idzie lepiej w miłości.
Przyznaj.
Co chwilę podrywasz inną, to nie miłość.
Gdy się spotykałeś z tamtą dziewczyną...
Wybacz.
Zawsze, gdy jem tego kurczaka,
jestem w szoku, że jest tak dobry.
Gdybym lata temu zainwestował w taką knajpę,
teraz bujałbym się po świecie.
Jakim cudem znalazłeś robotę w banku?
Jestem ulubieńcem całego biura.
Kierownik też mnie lubi.
Gi-seok.
No...
Jego dziewczyna jest śliczna.
Mówi, że się z nią ożeni,
ale chyba tego nie chce.
Czemu nie?
Są razem już od długiego czasu.
Pewnie dlatego.
Wszystkie pary ze stażem tak mają?
To czemu nadal są razem?
I jak to o niej świadczy?
Czemu się wkurzasz?
A Yeong-jae...
pewnie się pilnie uczy.
Nie odpisuje.
Daj mu spokój, nie rozpraszaj go.
No to...
co planujesz?
Nie możesz już nigdy nie pracować.
Nie doceniasz mnie. Potrafię wiele rzeczy.
Mogłabym znaleźć dorywcze prace.
Mogę uczyć gry na fortepianie.
Malowania i francuskiego też.
Znam też angielski.
Kiedy się tego nauczyłaś?
Gdy ty oblewałeś swoje egzaminy.
Zaczynamy program Językowe podróże. Nazywam się Lee Seo-in.
Ministerstwo Pracy opublikowało...
Co o niej myślisz?
Uwielbiam ją. Jest niemal w 100% w moim typie.
Lubisz dziewczyny udające uległe?
Co? Przecież to prezenterka.
- Wiem. - Jasne.
„Uległa” to złe słowo.
Jest subtelna i elegancka.
„Elegancka”?
Akurat.
Ile płacimy?
Co? Czemu?
Hej.
Kto do ciebie pisze?
Hyeon-su.
Jest na piwie z Ji-ho.
Dołączmy do nich!
To byłoby dziwne.
Zobaczyliby nas razem i pomyśleli
nie wiadomo co.
Wcale nie, tylko się przyjaźnimy.
Powiem, że przyszłam zobaczyć się z farmaceutą.
Jesteś zainteresowana Ji-ho?
Ciągle o niego pytasz.
A co? Jesteś zazdrosny?
Daj spokój.
Nie gadaj bzdur.
Tylko nie strój sobie żartów z Ji-ho.
Czemu nie?
Tak po prostu.
- Spotyka się z kimś? - Tak.
Nie.
Ale podoba mu się pewna dziewczyna.
- Kto? - Jeszcze nie wiem,
ale totalnie stracił dla niej głowę.
Nigdy nie widziałem, żeby się tak w kimś zadurzył.
No dobra.
Jesz tak późno?
Nawet nie skończyłaś.
Bo rozmyślałam
i straciłam apetyt.
Słyszałam, że farmaceuta ma dziewczynę.
Jest w niej zakochany po uszy.
Zwykle nie randkuje,
ale tym razem przepadł.
Nie ciekawi cię to? Zwykle nie pali się do związków.
Czemu się tak interesujesz Ji-ho?
Ji-ho?
A jak mam na niego mówić?
Nie nazwę go „kolegą” tak jak ty niedoszłego urzędnika.
I zachowuj się wśród ludzi.
Nie bądź dzika jak zawsze.
Żebym nie zawstydziła twojego chłopaka?
Jeśli tak, to serio zrobiłaś się żałosna.
Tęsknię za nieustraszoną siostrą.
Będę z tobą szczery.
Masz teraz czas?
Mam dziś konferencję,
więc przyjmę tylko kilku pacjentów.
Zanim bank zatwierdzi kredyt,
musi mieć pewność, że zdołasz go spłacić.
Jeśli zadeklarujesz niższe zarobki,
żeby obniżyć podatek,
twoja zdolność kredytowa też się zmniejszy.
- Poza tym masz już dwa kredyty... - Wiesz co,
zapomnijmy o tym.
Ktoś mi mówił, że z kredytem pójdzie łatwiej,
ale wykorzystam własne pieniądze,
nawet jeśli podatek będzie wyższy.
Nie wierzę.
Przykro mi.
Nie przejmuj się, nie szkodzi.
Nic się nie stało.
Byłem na obiedzie u rodziców Jeong-in i wspomniałem jej ojcu
o waszym ślubie.
Musisz się postarać.
Co powiedział?
Nadal nie ożeniłeś się z jego piękną córką.
Miałby być zadowolony?
Ale nie bój się, będzie dobrze.
Mówiłem, że ci pomogę.
Od tego jest rodzina.
I dlatego rodzina potrafi żywić urazę najdłużej.
Ale nie mam pretensji o ten kredyt.
Żeby nie było.
Zobaczę, co uda mi się zrobić.
- Widzisz? O to się martwiłem. - Nie, w porządku.
- Nie powinieneś... - Proszę...
Sprawdzę to i dam ci znać.
Dziękuję.
Nie martw się tym kredytem.
Czemu miałbym się martwić?
Bez niego też sobie poradzę.
Oczywiście.
Kiedy się spotkamy wszyscy razem?
Wspomniałem o tym Jeong-in.
Nie w tym tygodniu,
ale w przyszłym możemy spotkać się na kolację.
Gdzie chcecie.
Albo przyjdźcie do nas do domu.
Moja sławna żona czuje się swobodniej w domu.
- Dobra? - Jasne.
Mnie obojętnie, więc możemy przyjść do was.
- To jesteśmy umówieni. - Tak.
- Cześć. - Na razie.
Miłego dnia.
Chcę porozmawiać. Spotkajmy się.
Cholera.
Proszę.
Wychodzimy już.
- Dobrze. - Do widzenia.
GABINET DENTYSTYCZNY
Dzień dobry.
- Zaparzyć pani herbaty? - Nie trzeba.
Przepraszam, że o to proszę,
ale mogłaby pani kupić mi coś na trawienie?
Oczywiście.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę.
Wystawiłam dom na sprzedaż.
Co z twoim kredytem?
Jeśli go nie spłacisz,
sprzedam dom szybciej.
To nie przyspieszy rozwodu.
Tak czy siak, sprzedam dom,
więc daj mi swoją pieczątkę.
Daj mi ją.
Nie mam czasu, żeby po nią wracać.
- Już ci na to nie pozwolę. - Nie masz wyboru.
Wracaj tu.
I co zrobisz?
- Wszystko w porządku? - Ja...
Czemu pani nie wyszła?
Dziękuję.
Daj znać, kiedy ją przygotujesz. Przyjadę.
Jasne.
Też wychodzę, chodźmy razem.
Do jutra.
Pomogę ci z papierami.
I ja, jeśli będzie coś do jedzenia.
Ja mam za to zapłacić?
Idźcie już do domu.
- Dobra. - Do jutra.
Jestem dziś zajęty. Zadzwonię kiedy indziej.
Umówiliście się?
Jest dziś zajęty.
Zaczęła się paskudna wojna.
Powodzenia.
FARMACEUTA
Wybrany numer jest...
Czemu mnie ignorujesz?
Od teraz będziesz tak robił?
Nie zauważyłem, że dzwoniłaś.
- Coś się stało? - Tylko mnie jest trudno?
U ciebie wszystko dobrze?
Pewnie tak.
Chyba żartujesz.
Przeszkadzam ci?
Jestem wkurzająca?
Tak.
Nie powinnaś tu przychodzić.
Po co przyszłaś?
Udawajmy, że nigdy się nie poznaliśmy.
Czego oczekujesz, przychodząc do mnie...
Jadłaś już kolację?
Wyskoczymy gdzieś?
A co mi kupisz?
Ja mam stawiać?
Pewnie, że ty.
Ja zapłaciłam za taksówkę.
Nie kazałem ci przyjeżdżać.
Czyli nie?
No to wracam do domu.
Egoistka z ciebie.
Już zamknięte?
To pan.
Nie przyjmujemy zamówień,
ale jest pan stałym klientem.
Proszę usiąść.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Siądźmy tutaj.
Wszystko jest tu dobre, ale pikantna zupa kalguksu najlepsza.
To ją wezmę.
A ty...
zamów sujebi, żebym mogła spróbować.
To wszystko.
Dobrze.
Pikantna kalguksu i sujebi.
Proszę bardzo.
Mówiłeś, że tu dobrze karmią.
Mogliśmy iść gdzie indziej.
Jadłem już kolację.
Musisz dobrze się czuć,
skoro nie omijasz posiłków.
Chcesz, żebym przez ciebie stracił apetyt?
Przecież nie straciłeś.
Pisanie i rozmowy ze mną...
to dla ciebie ciężar?
Duży.
Nie powinienem się z tobą zadawać.
Jestem dla ciebie frajerką?
Gorzej.
O której zamykają kawiarnię, w której byliśmy?
Jest jeszcze otwarta?
Nie chcesz iść do domu?
A będę mogła zostać u ciebie?
Jesteś niemożliwa.
Naprawdę...
jestem uciążliwa?
Naszłaś mnie w domu, gdy chciałem być sam.
Więc owszem.
Jeśli posłuchamy tych uczuć,
nie będę mógł przestać.
A wtedy
tobie będzie...
jeszcze trudniej.
Czyli do tej pory
się ograniczałeś.
To dlatego
jestem idiotą, który nie potrafił objąć
kobiety, która zaczęła przy nim płakać.
Ja jestem frajerką, a ty idiotą.
Nie chcę, żeby ktoś przeze mnie cierpiał,
więc nie płacz już więcej.
Nie płakałam przez ciebie.
Wiem, że nie lubisz przegrywać,
ale nie bądź uparta.
Zaszkodzisz tylko sobie.
Czyli...
mam nie robić nic?
Mieliśmy się przyjaźnić.
Sama zaproponowałaś,
żebyśmy czasem...
spotykali się na kolację,
na kawę...
i pytali się, co u nas słychać.
To możemy robić.
Ja już chyba nie mogę.
Nic na to nie poradzę.
Jesteś strasznie oschły.
Nie widzisz, że to dla mnie tortura?
Czemu miałoby mnie to obchodzić?
No proszę, pojawiła się wredna Lee Jeong-in.
Teraz często będziesz ją widywał.
Potrafię sprawiać kłopoty.
Pomóż mi. Proszę.
Potrzebuję twojej pomocy, Jeong-in.
A jeśli nie mogę ci pomóc?
To się zmuś.
- Nie. - Musisz.
Jesteś...
dla mnie zbyt dobra.
Co tu robisz?
Co cię tu sprowadza?
Załatwiałem coś w okolicy.
A co wy robicie razem?
My? Przyjaźnimy się.
No...
Co?
Drzwi się zamykają.
Jeong-in!
Gdzie ciągle chodzisz, skoro nie masz nic do roboty?
Mam co robić nawet bez kasy.
Spotkałam przed blokiem farmaceutę.
Serio?
Pewnie nadal gada z kolegą.
Znów się spotkałaś z tym gościem?
Mówiłam, że się przyjaźnimy.
Odprowadził mnie,
ale nie mogłam zaprosić go na kawę,
bo mogłabyś mieć coś przeciwko.
Nie jestem aż taka zła.
- To go zaproszę. - Jae-in!
Oszalała?
Moja siostra zaprasza was na górę.
Siadaj z przodu.
Chodź, szybko!
Tędy.
Wchodźcie. Jeong-in!
Idę.
Możecie założyć kapcie.
Wejdźcie.
- Chodźcie. - Dobra.
Chodź.
Chodźcie.
Śmiało.
Proszę bardzo.
Czujcie się jak u przyjaciół.
Dziękuję.
Co będziemy robić?
Nie wiem, to twoi goście.
Zagotowałam wodę na herbatę.
Będziemy pić herbatę? Nuda.
- Mamy jakieś piwo? - Wszystko wypiłam...
No to pójdę coś kupić.
Chodźmy.
My pójdziemy.
Sklep jest daleko i trudno go znaleźć.
- Chodź. Niedługo wrócimy. - Ale...
Weź moją kartę.
Seo-in dała mi pieniądze.
Słucham.
O czym chciałaś rozmawiać?
Pisałaś, żebyśmy pogadali.
Powinniśmy się rozstać.
Mój syn i twoja córka są w tej samej sytuacji.
Inaczej to może skończyć się źle dla obu rodzin.
Nie podejmujmy pochopnej decyzji.
Zapominam już, kim był stary Ji-ho.
Byłeś zabawny, bystry, lubiłeś rywalizację.
Mogę znów zobaczyć cię wesołego?
Podobno się z kimś spotykasz.
- Pewnie jest dla ciebie całym światem. - Twoja dla ciebie nie?
To byłoby dziwne, gdyby była.
Ale miłość kiedyś się kończy.
Gdyby ona to zrobiła, zerwałbym z nią.
Zostawiłbyś ją?
Nie mściłbym się, ale pewnie zrobiłbym aferę.
Musisz być obiektywny wobec najbliższych.
Jeśli będziesz im ślepo wierzył, to się źle skończy.
Gi-seok wie o farmaceucie?
Nie myśl, że to już koniec.
To w tobie się zakochał? Ty w nim też?
Lubię go. Gi-seok nic nie wie.
Dziś się domyśli.
Wkurzyłem się, bo myślałem, że ma kogoś innego.
Chcę cię o coś spytać dla pewności.
Napisy: Małgorzata Fularczyk